هیچ عنوانی به ذهنم نرسید

همیشه از این که روزم یه جوری بگذره که هیچ خاصیتی نداشته باشم، برام نفرت انگیز بود. نه که بگم همیشه مفید بودم اما می خوام بگم از این که خاصیتی نداشته باشم بدم میاد. خیلی روزا پیش اومده که حس کردم روزم رو بیهوده گذروندم و این باعث شده حس بدی به خودم داشته باشم. یه روزایی زیادی سرم تو گوشی بوده و حس کردم انرژیم رو خیلی هدر دادم.

از بچگی روحیه مذهبی داشتم. اولا تو یادگیری خیلی تحت تاثیر اطرافیانم بودم و یک سری عقائد افراطی داشتم. به مرور زمان معتدل تر شدم. کم کم با کسایی آشنا شدم که باعث شد دید عمیق تری نسبت به دینم پیدا کنم.

تو این مدت خیلی دنبال این گشتم که راجع به چی بنویسم که احساس مفید بودن داشته باشم. یه حرفی برای گفتن داشته باشم. دوست داشتم راجع به عقائد مذهبیم و چیزایی که راجع به دین یاد گرفته بودم بنویسم ولی خب همیشه یک حس منفی نسبت به نوشتن درباره این موضوع داشتم. شاید بیشتر یه جور ترس بوده… نوشتن درباره مسائل عقیدتی رو کار خودم نمی دونستم.

یه مدتی تو اینستاگرام فعالیت کردم و راجع به هر موضوعی نوشتم! حتی مسائل عقیدتی ولی راستش هیچ وقت حس خوبی به خودم نداشتم بعدش!

از واقعیت ها که نباید فرار کرد، من همیشه از این که چیزی بنویسم که بعد نظرم راجع بهش عوض شه می ترسیدم. از اینکه چیزیو ثبت کنم و ازم باقی بمونه و بعدها نظرم رو تغییر بدم. شاید علت اصلیش توجه زیاد به نظرات دیگران باشه.

امروز داشتم با خودم فکر می کردم من یک آدم معمولی ام، خیلی چیزها به مرور زمان یاد میگیرم که باعث میشه باورها و مدل های ذهنیم تغییر کنه.

آشنا شدن با محمدرضا شعبانعلی  باعث شد که یاد بگیرم تو نوشته هام کمتر از واژه هایی که قطعیت میاره استفاده کنم. این باعث میشه خودم باور کنم که دارم یاد میگیرم و ممکنه چند ماه و چند سال دیگه اینجوری فکر نکنم.

وقتی کسی حرف امروزش با ۱۰ سال دیگه ش دقیقاً یک چیزه، احتمالا دو حالت داره، یا وحی بهش نازل شده و یا اینکه مطالعه جدیدی نداشته که دانسته هاش کامل تر و گاهی اصلاح بشه!

وقتی از مطالعه فاصله می گیرم، کمتر سراغ نوشتن می رم.

اینکه بخاطر موضوع کاریم، مجبورم وقت زیادی رو در اینستاگرام بگذرونم، حس می کنم باعث شده قد و قواره مطالعه م کم کم به اندازه محتواهای اینستایی تنزل پیدا کنه و این برام خیلی غم انگیزه.

می خوام دوباره به نوشتن برگردم که بیشتر مطالعه کنم و عمیق تر رفتار کنم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *